พ.ศ. 2485 โรงเรียนในพระนครต้องปิดการสอนชั่วคราวจากภัยสงคราม คณะภราดานำโดยภราดาเทโอฟานพานักเรียนกำพร้าและนักเรียนประจำที่ไม่สามารถกลับบ้านได้อพยพมายังศรีราชา พื้นที่ซึ่งมีเพียงป่าและอาคารไม่กี่หลังค่อย ๆ กลายเป็นโรงเรียนจากแรงกาย แรงศรัทธา และความร่วมมือของทุกคน ชาตรี อนุเธียร เป็นหนึ่งในเด็กชายรุ่นบุกเบิกที่เติบโตขึ้นท่ามกลางบทเรียนเหล่านั้น เมื่อวันหนึ่งเขากลับมาเป็นครูภาษาไทยและเผชิญความฝันลึก ๆ ที่อยากเป็นนักเขียน ชาตรีจึงต้องค้นหาว่าชีวิตที่มีคุณค่าควรเดินไปตามความต้องการของตนเอง หรืออุทิศให้ผู้คนที่อยู่ตรงหน้า